Tåbukki Åndz - Turkije 2004

Maandag 1 november ... op pad met Jeeps

Voor vandaag hadden we iets speciaals in petto. We wilden de jongeren ook eens laten zien hoe het er uitziet in de befaamde ‘bergdorpjes’ van Turkije. Weg uit het toeristische kustgebied het ‘achterland’ in. De beste (en waarschijnlijk ook leukste) manier om dit te doen leek ons om wat auto’s te huren. Door het feit dat we voldoende ‘grote’ jongens bij hadden, hadden we ook rijbewijzen genoeg bij zodat dit geen probleem was. Zo trokken we dus na het ontbijt in zes Suzuki jeepjes ‘de bergen in’.

 

En we hadden de spijker op de kop geslagen: iedereen genoot van deze uitstap. Niet alleen het rotsachtige landschap maakte indruk, ook de rit in de wagens zelf werd zeer gewaardeerd door iedereen. En het viel ons op dat je niet ver weg hoeft te gaan van de toeristische gebieden om een stukje ‘echt Turkije’ te zien: heel kleine bergdorpjes vol met huizen die naar onze normen meer op krotten of kraakpanden lijken; oude mannen en vrouwen die voor de huizen hun ambacht uitoefenen; magere koeien in de schaduw van een geïmproviseerde stal of onder een citrusboom; boomgaarden vol sinaasappelbomen of olijfbomen; wilde vijgenbomen langs de weg, minaretjes die boven de bomen uitsteken en bij kleine moskees horen; kinderen die uit school komen en verrukt honderden meters achter onze kleine karavaan aanhollen alsof ze nog nooit een auto hebben gezien … het leek zo uit een film te komen.
En dat allemaal op hooguit 15 kilometer van Alanya waar juwelenhandelaars beweren dat ze dagen hebben waarop ze duizend euro verdienen en waar je bijna geen oude auto meer ziet maar allemaal nieuwe Volkswagens en Renaults, waar je op geen donder na kunt zeggen of je nu in Turkije bent of een andere stad ergens aan een warme zee, waar je evenveel hoofddoeken ziet als op de jaarlijkse meeting van de Vlaamse Beweging en waar je wordt toegesproken in zesentwintig talen, tot het Deens en Zweeds toe en waar je op de radio vaker de stem hoort van Christina Aquilera dan van Tarkan …

.

Vanuit de dorpen reden we naar het uitstekende schiereilandje voor Alanya om kennis te maken met de baker van deze stad, het Seltjoekse bolwerk uit de veertiende eeuw dat hier gigantisch groot werd opgetrokken boven de immens blauwe zee als een onneembare vesting van waaruit de Seltjoeken hun machtige rijk hebben kunnen uitbouwen. Nu niet meer dan een (on)geordende verzameling stenen, toen een bruisende stad met tientallen kloosters en torens die boven de stadsmuren uitstaken, stadsmuren waarvan nu nog een heel groot stuk staat. Voor de jongeren waren dit niet meer dan enkele stenen, maar het uitzicht vonden ze desalniettemin prachtig.

 

 

 

 

Een stuk in de namiddag arriveerden we terug aan het hotel om ons wat te verfrissen via een douche of een duik in het frisse water van een van de zwembaden. We spraken af om rond vijf uur terug de auto’s te gebruiken om de andere kant uit te rijden en daar eens de dorpen te verkennen.
Het was echter ruim half zes geweest –en ondertussen al hartstikke donker !- voor we weer wegreden voor ons ‘nachtelijke’ avontuur. De groep oudste jongens ging niet mee zodat we met vijf in plaats van zes jeeps een colonne maakten. Ook deze rit werd fel geapprecieerd door iedereen. Niet alleen was het rijden over de onverharde bergwegen een avontuur op zich. Dit kunnen doen met enkel het licht van je koplampen en de miljoenen sterren aan de prachtige hemel was een speciale ervaring.
We besloten daarom de ochtendlijke tocht ook nog eens over te doen om aan de ‘toeristische’ trekpleister in de bergen te stoppen voor een thee of frisdrank. Zalig rustig was het hier en aangezien we de enige toeristen waren en het door het donker heel erg laat leek (hoewel het amper half acht was), een zalig moment.
Terug aan het hotel hadden we nog tijd genoeg om weer goed te eten en te gaan genieten van de Turkse avond die doorging in het Amphitheater. Leuk, dat wel, maar niet zo Turks als ik had verwacht. Geen buikdanseressen bijvoorbeeld en dansen die gevaarlijk Grieks leken. Maar we zijn toeristen tijdens deze week, en toeristen vinden het niet erg bedot te worden … daar hebben ze net te veel voor betaald.

 

 


30/10 - 31/10 - 1/11 - 2/11 - 3/11 - 4/11 - 5/11 - 6/11

G